دیدگاه: آثار چه گوارا هنوز در کوبا زنده است

 به مناسبت ۹ اکتبر، به خون تپیده شدن چه گوارا

برگرفته از نشریه Workers World (سپتامبر ۲۰۱۱)

ارنستو چه گوارا‌-چریک قهرمان- در ۱۴ ژوئن ۱۹۲۸ در شهر رزاریو آرژانتین بدنیا آمد. وی بسرعت دانش وسیعی کسب نمود و بر علیه نابرابریهای اجتماعی بپا خواست. در دوران دانشجویی و هنگام دیدار از کشورهای آمریکای لاتین استثمار وحشیانه کارگران، دهقانان و مردمان بومی را لمس نمود. از آن پس وی رویای انقلاب برای آزادی زحمتکشان و استثمار شوندگان آمریکای لاتین را در سر داشت.

پس از پزشک شدن وی مجددا به سفر آمریکای لاتین همت گمارد. در گواتمالا وی از رژیم دمکراتیک Jacobo Arbenz دفاع کرد. با تعدادی از انقلابیون کوبایی از جمله Severino Rossel و Nico Lopez ملاقات نمود. به دنبال تعقیب FBI چه به مکزیک رفت و در آنجا با فیدل و رائول کاسترو ملاقات کرد و متعهد به انقلاب کوبا گردید. به خواندن ادامه دهید

همبستگى با ويتنام – چه گوارا

همبستگى با ويتنام

چه گوارا

چه گوارا هنگامیکه وزارت اقتصاد جمهوری سوسیالیستی کوبا را بر عهده داشت، به نمایندگی از طرف حکومت و حزب واحد انقلابی و خلق کوبا سخنرانی زیر را در حضور هئیت نمایندگان اعزامی جبهۀ رهائی بخش ملی ویتنام جنوبی و سفیر جمهوری دمکراتیک ویتنام در کوبا ایراد کرده است.

بیستم نوامبر ۱۹۶۳

رفقای جبهۀ رهائی بخش ویتنام جنوبی و سفیر جمهوری دمکراتیک ویتنام. حکومت انقلابی و حزب واحد انقلابی کوبا به من مأموریت داده اند که بنام حکومت و حزب واحد انقلابی و بنام خلق کوبا مراسم احترام خویش را به جبهۀ رهائی بخش ویتنام جنوبی که اینک مصادف با سومین سالروز تأسیس آن است ابزار دارم. به خواندن ادامه دهید

مرگ مشعل مرگ آتش نیست

مرگ مشعل مرگ آتش نیست
تلاش تبهکارانی که شرایط مرگ محمد جراحی را فراهم کردند به عکس خود بدل خواهد شد
مبارز وفادار جنبش کارگری ایران محمد جراحی از میان ما رفت. تحمل ٥ سال شرایط زجرآور زندان به رغم بیماری سرطان، نتوانست او را از مقاومت و پیگیری مبارزه به ضد ستم و استثمار سرمایه داران حاکم، و همراهی با توده های رنج و کار باز دارد. او به «جرم» دفاع از تشکل یابی و خواسته های برحق کارگران، به زندان محکوم شد. حتی از درمان او جلوگیری کردند. او ٥ سال بدون برخورداری از حق ملاقات، در برابر نظام سرمایه داری حاکم ایستادگی کرد. پس از آزادی، صدمات تعمدی جسمی زندان، مجالی برایش باقی نگذاشت. پس از آزادی، تخت بیمارستان جای زندان را گرفت. این روال ضد انسانی که کارگران و فعالان را با همدستی نهادهای قضائی – امنیتی به زندان های طولانی بدون برخورداری از هرگونه حقوقی محکوم می کنند، کماکان در مورد سایر کارگران فعال ادامه دارد: قتل زنده یاد شاهرخ زمانی در زندان گوهردشت و اعتصاب غذای طولانی زندانیان معترض به شرایط زندان رضا شهابی، سهیل عربی، نظری، اسماعیل عبدی، آتنا دائمی و … که جانشان را به خطر انداخته اند، از این جمله است. مسئولیت مرگ دردناک طراحی شدۀ محمد جراحی بیش از هر چیز برعهدۀ مسئولان ضد کارگری این نظام است که او را محروم از امکانات درمانی در زندان نگاه داشتند تا از پای درآید.
جنبش کارگران ایران اگر چه در از دست دادن یاران رزمندۀ خود بارها به سوگ نشسته است اما اهداف، درس های مبارزه و تجربیات ارزندۀ آنان را حفظ و به نسل نوین پیشرو انتفال می دهد.
کارگران پروژه های پارس جنوبی
کارگران پتروشیمی های منطقه ماهشهر و بندرامام
فعالان کارگری جنوب
فعالان کارگری شوش و اندیمشک
جمعی از کارگران محور تهران – کرج
١٣مهر١٣٩٦
Kargaran.parsjonobi@gmail.com

قلب محمد جراحی فعال کارگری وکمونیست انقلابی از طپش باز ایستاد

دیروز شاهرخ زمانی، امروز محمد جراحی.! فردا…. آسیاب به نوبت جمهوری اسلامی، تا زمانیکه جنبش سوسیالیستی و کارگری در تفرقه و پراکندگی است و نیروهای سیاسی اهداف جنبش اجتماعی را با کوته بینی فردی گره میزنند و منافع فردی و فرقه ای را برتر از مبارزه اصولی و تشکیلاتی میدانند، انتظار بهتری نمی توان داشت – تحمل درد فقدان یاران در فضائی از ناخشنودی و مبارزه ای کمرنگ،!باید شاهد از پا افتادن یاران سیاسی و همراهان طبقه کارگر در زندان و یا در بیمارستان بود.

«در رابطه با مسائل کارگری آلان دولت جمهوری اسلامی سنوات،حقوق،تمام مزایای کارگران را ازبین برده،من مخالف این حرکت دولت هستم.دراجتماع ما همدیگر رایاری کنیم ،دیگه از همه چیزا بریدیم،تا اونجا که می تونیم همدیگر را یاری کنیم.»

اینها حرفهای محمد جراحی فعال کارگری و عضو کمیته پیگیری دربیمارستان است. صورت گرد، پر گوشت و باطراوت محمد با سبیل های مرتب و حنائی اش را بخاطر داریم. رنج زندان و درد بیماری را که رژیم در طی دوران زندان بر محمد تحمیل کرد، موجب شد تامحمدپیر و فرسوده با موهائی یک دست سپید شده، ورنگ پوستی کاملا تیره محکوم به مرگی زود رس شودو قلبش از طپش بایستد.

امروز ۱۳ مهرهمزمان با اعتراض فرهنگیان وبازنشستگان علیه رژیم ،ناگهان خبر مرگ محمد جراحی همه را شوکه کرد.محمد از تبارکهنه کمونیست های ایران ویار وهمرزم تشکیلاتی شاهرخ زمانی قهرمان بود.رژیم نا کام وشکست خورده جمهوری اسلامی که همه راهها را روی خود بسته می بیند،خون مردم زحمتکش وکارگرایران را در شیشه کرده وبه تهدید مردم می پردازد.شاهرخ انقلابی را در زندان ترورمی کند ومحمد جراحی را با مانع تراشی بر سر راه درمان ومعالجه اش در بیمارستان می کشد.

محمد ۵ سال حبس پیوسته وبدون مرخصی را باهمه فشارهاو تنگناهای رژیم ساخته تحمل نمود،درزندان به بیماری تیروئید دچار گردید ودر بیمارستان تجریش جان باخت.محمد بخش اعظم عمر خود را درکنار طبقه کارگر ایران ودر راه هائی طبقه کارگر از ستم واستثمار مبارزه کرد.مرگ تحمیلی و زود هنگام محمد به همه یاران وهم رزمانش ،به همه هم طبقه ای هایش می آموزد که مسئولانه، پیگیر وبا برنامه انقلابی گام در راه مبارزه نهند،وبه آرمان وآرزوهای شاهرخ ها ومحمد جراحی ها و… تحقق عملی ببخشند.

۱۳ مهر۹۶

«جمعی ازفعالان کارگری جنوب»

مرگ بر جمهوری اسلامی- زنده باد حکومت شوراها

زنده باد سویالیسم- زنده با انقلاب

از خواست‌ها و مبارزات معلمان حمایت ‌کنیم

Armصبح امروز ۵ شنبه ۱۳ مهر، در روز جهانی معلم، هزاران معلم در سراسر کشور دست به تجمع اعتراضی زدند. براساس گزارشات منتشره معلمان از جمله در شهرهای تبریز، خرم‌آباد، رشت، بوشهر، شیراز، قزوین، سنندج، همدان، کرمانشاه، تربت حیدریه، اصفهان، مریوان، کوهدشت (لرستان)، اسلام‌آبادغرب، کازرون، اردبیل، دلفان (لرستان)، الیگودرز، اراک، رومشکان (لرستان)، رستم‌ ممسنی (فارس)، بجنورد، شهرکرد، مشهد، اهواز و یزد در برابر ادارات آموزش و پرورش و در تهران در برابر سازمان برنامه و بودجه دست به تجمع زدند.

در این اعتراضات معلمان شاغل و بازنشسته با شعارهایی چون “معلم زندانی آزاد باید گردد”، “خط فقر چهار میلیون حقوق ما یک میلیون”، “این همه بی عدالتی، هرگز ندیده ملتی”، “معیشت منزلت سلامت حق مسلم ماست”، “ظلم و ستم کافیه سفره ما خالیه”، به ظلم و ستمی که جمهوری اسلامی بر معلمان و بازنشستگان روا ساخته، اعتراض کردند.

معلمان در این روز پلاکاردها و دست‌نوشته‌هایی در ارتباط با خواست‌های خود از جمله آموزش رایگان و با کیفیت برای تمامی دانش‌آموزان، توقف سیاست پولی‌سازی آموزش، افزایش حقوق معلمان و بازنشستگان، بیمه درمانی کارآمد و جامع و آزادی تشکل‌های مستقل معلمان با خود به همراه آورده بودند. خواست‌هایی که در تمام این سال‌ها از سوی جمهوری اسلامی بی‌پاسخ مانده است.

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی معلمان که فراخوان این تجمع را داده بود در فراخوان خود راه تحقق بخش عمده‌ای از این خواست‌ها را در اختصاص بودجه عادلانه به آموزش و پرورش اعلام کرده بود. شورای هماهنگی بر این مساله، در قطعنامه‌ای که به این مناسبت صادر و در تجمعات این روز خوانده شد، بار دیگر تاکید نمود.

معلمان آگاه و مبارز!

واقعیت این است که جمهوری اسلامی حکومت سرمایه‌داران است و از این رو همه‌ی سیاست‌های حکومت در خدمت سرمایه‌داران و حفظ نظام حاکم قرار دارد.

در تمام این سال‌ها بخش بزرگی از بودجه دولت به جای آن که صرف آموزش و پرورش، سلامت و بهداشت مردم شود به نیروهای نظامی، امنیتی و دستگاه مفت‌خور روحانیت اختصاص داده شده و می‌شود . وضعیت کنونی آموزش و پرورش که به‌ویژه در کابینه‌ی روحانی پای سرمایه‌داران هر چه بیشتر به آن باز شده ، به جای آموزش کودکان به محلی برای چپاول دسترنج کارگران و زحمتکشان تبدیل گردیده است.

در نتیجه‌ی همین سیاست‌ها و فاصله‌ی غیرقابل تصور طبقاتی است که میلیون‌ها تن از فرزندان کارگران و زحمتکشان از تحصیل در مدارس و یا دانشگاه محروم شده و در چرخه‌ی فقر و سیه‌روزی گرفتار شده‌اند.

معلمان آگاه و مبارز!

تحقق بودجه عادلانه برای آموزش و پرورش، رهایی از فقر، تحقق واقعی تحصیل رایگان، در گرو اتحاد و تداوم مبارزه است. با اتحاد، با گسترش مبارزه، با کشاندن هر چه بیشتر توده معلم و بازنشسته به اعتراضات، با حمایت و همدلی عملی دانش‌آموزان و والدین‌شان که غالبا از میان کارگران و زحمتکشان هستند، می‌توانید گام‌های مهمی به پیش و برای تحقق شعارها و خواست‌های‌تان بردارید.

سازمان فدائیان (اقلیت) ضمن حمایت از خواست‌ها و مبارزات معلمان، خواستار آزادی فوری و بی‌قید و شرط معلمان و کارگران زندانی و بازگشت آن‌ها بر سر کار می‌باشد.

سازمان فدائیان (اقلیت) خواستار جدایی دین از آموزش، تحصیل رایگان در تمامی سطوح تحصیلی، برخورداری همگانی از تامین اجتماعی از گهواره تا آخرین لحظه‌ی حیات و حقوق بالاتر از خط فقر برای معلمان و بازنشستگان است به نحوی که هیچ معلمی به کار دوم روی نیاورد و بتواند با حقوق معلمی با خانواده‌ی خود در آسایش و رفاه زندگی کند .

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی – برقرار باد حکومت شورایی

زنده‌باد آزادی – زنده‌باد سوسیالیسم

نابود باد نظام سرمایه‌داری

سازمان فدائیان (اقلیت)

۱۳ مهرماه ۱۳۹۶

کار – نان – آزادی – حکومت شورایی

رضا شهابی را آزاد کنید جمهوری اسلامی قاتل محمد جراحی است

Armصبح امروز سیزده مهرماه محمد جراحی کارگر مبارز و پیشرو در اثر ابتلا به سرطان تیروئید در بیمارستان تجریش تهران درگذشت. وی که توسط مقامات جمهوری اسلامی چندین بار دستگیر و زندانی شده بود، برای آخرین بار در سال ۹۰ همراه با رفیق و همسنگر خود کارگر مبارز شاهرخ زمانی دستگیر شد و تا سال ۹۵ در زندان مرکزی تبریز بدون حتا یک روز مرخصی بسر برد.

او در سال‌های زندان به بیماری سرطان مبتلا شد. پس از عمل جراحی در بیمارستان تبریز، مقامات جمهوری اسلامی با مرخصی درمانی وی موافقت نکرده و پس از عمل او را به زندان بازگرداندند که همین مساله موجب تشدید بیماری وی شد.

وی که عضو سندیکای نقاشان بود، در سال‌های زندان در نامه‌ای خطاب به سندیکای نقاشان ساختمانی در رابطه با بیماری خود نوشته بود: “در طول این مدت به دلیل شرایط سنی (۵۵ سال) و وضعیت نامناسب زندان تبریز از نظر تغذیه و بهداشت به بیماری‌هایی اعم از سرطان تیروئید، دیابت و چربی خون دچار شده‌ام. ولی متأسفانه تا به حال اقدامات مناسبی از طرف مسئولین زندان در راستای درمان بیماری‌هایم انجام نگرفته است. شایان ذکر است بنده به‌خاطر ابتلاء به بیماری سرطان تیروئید یکبار مورد عمل جراحی قرار گرفته‌ام و طبق نظر پزشکان متخصص مراحل درمانی باید در بیرون از زندان پیگیری شود. از این‌رو اینجانب با تکمیل پرونده پزشکی خود و ارسال آن به پزشکی قانونی جهت صدور نظر کارشناسی مبنی بر عدم تحمل حبس اقدام کرده بودم و اکنون با گذشت ۵ ماه از طرف مسئولین امر پاسخی دریافت نکرده‌ام.

باید عنوان کنم اینجانب در طی ۲ سال گذشته از مرخصی بهره نبرده‌ام و حتی پس از عمل جراحی تیروئید و علیرغم نظر پزشکان مبنی بر استراحت کامل، مسئولین زندان از اعطای مرخصی استعلاجی به بنده خودداری و بلافاصله پس از عمل جراحی به زندان منتقل شده‌ام”. محمد جراحی در ۱۹ مرداد ۹۵ از زندان آزاد شد و کمتر از ۱۴ ماه بعد درگذشت. جمهوری اسلامی قاتل محمد جراحی است همان‌طور که قاتل رفیق و همسنگر او شاهرخ زمانی است.

شاهرخ زمانی کارگر مبارز و هم‌پرونده محمد جراحی بود که حتا در زندان‌های قرون وسطایی جمهوری اسلامی نیز دست از مبارزه نکشید و در شهریور ۹۴ در زندان گوهردشت جان باخت.

هم اکنون رضا شهابی کارگر مبارز شرکت واحد تهران در وضعیت بسیار وخیم جسمی بسر می‌برد. وی هفته گذشته و در پی وعده‌ی مقامات دولتی بعد از ۵۰ روز به طور مشروط به اعتصاب غذای خود خاتمه داد. اما از آن زمان تاکنون حتا به وضعیت جسمی او نیز رسیدگی نشده و این در حالی‌ست که بعد از ۵۰ روز اعتصاب غذا او نیاز به مراقبت‌های فوری پزشکی بیرون از زندان دارد.

جان رضا شهابی در زندان‌های جمهوری اسلامی در خطر است.

سازمان فدائیان (اقلیت) خواستار آزادی فوری و بی‌قید و شرط رضا شهابی و دیگر کارگران و معلمان دربند و تمامی زندانیان سیاسی است.

سازمان فدائیان (اقلیت) جمهوری اسلامی را مسوول هر اتفاقی می‌داند که جان و سلامتی رضا شهابی را به خطر اندازد.

سازمان فدائیان (اقلیت) از همه‌ی انسان‌های آگاه می‌خواهد تا از رضا شهابی و خواست آزادی بی‌قید و شرط او حمایت کرده و بر تلاش‌های خود برای آزادی او بیافزایند.

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی – برقرار باد حکومت شورایی

زنده‌باد آزادی – زنده‌باد سوسیالیسم

نابود باد نظام سرمایه‌داری

سازمان فدائیان (اقلیت)

۱۳ مهرماه ۱۳۹۶

کار – نان – آزادی – حکومت شورایی

برای آزادی فوری و بی قید و شرط رضا شهابی و دیگر کارگران زندانی و زندانیان اعتصابی بپا خیزیم!

فراخوان!

کارگران و زحمتکشان! نیروهای انقلابی! انسان‌های آزاده و مترقی!

رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی، نه تنها با قوانین ضد کارگری خود، به طور مداوم به نفع سرمایه داران، به استثمار شدید کارگران در ایران جنبه‌ی قانونی می دهد، بلکه با نیروهای امنیتی و پلیس به کارگران وحشیانه حمله کرده و آنان را ضرب و شتم و دستگیر می‌کند. قوه‌ی قضائیه‌ی جمهوری اسلامی این سرکوب سیستماتیک را تکمیل کرده و برای کارگران، مجازات‌های نقدی، حبس و شلاق تعیین می‌کند. خشونت این رژیم جنایتکار حتی در حالی که کارگرانی مانند رضا شهابی، عضو هیات مدیره‌ی شرکت واحد اتوبوسرانی تهران، به بند کشیده می‌شود، نیز پایان نمی‌یابد و در زندان انواع و اقسام شکنجه‌های روانی و جسمی که عدم رسیدگی پزشکی به زندانیان بیمار از جمله این شکنجه‌ها می‌باشد، ادامه می‌یابد.

رضا شهابی که تنها به جرم دفاع از خواسته‌ها و مطالبات خود و دیگر همکارانش به بند کشیده شده است، نه تنها پس از پایان محکومیت خود آزاد نگردید، بلکه دادستانی، یک سال و پنج ماه دیگر نیز به حکم او افزود. وی به همین دلیل به مدت ۵۰  روز اقدام به  اعتصاب غذا کرد. در حالی که اعتصاب غذای وی اکنون  به طور مشروط پایان یافته، اما با توجه به عدم رسیدگی پزشکی در زندان، وضعیت جسمانی‌اش به طور بحرانی و خطرناکی وخیم‌تر شده است.

رضا شهابی، اولین کارگر زندانی در ایران نیست و تحت حکومت رژیم جمهوری اسلامی آخرین نیز نخواهد بود. چرا که کارگری که حتی دستمزد زحمت طاقت‌فرسای خود را نمی‌گیرد یا با تاخیر می‌گیرد، کارگری که ناچار است به قراردادهای سفید امضا تن دهد، امنیت شغلی ندارد و به دلیل عدم وجود ایمنی در محل کار، هر لحظه در معرض معلولیت یا مرگ قرار می‌گیرد، کارگری که حق ندارد تشکل‌های مستقل خود را تشکیل دهد، چاره‌ای جز اعتراض و مبارزه ندارد.

برای حمایت از مبارزات کارگران ایران  به پا خیزیم و آنچه در توان داریم به کار بندیم تا صدای اعتراض آنان در جهان بپیچد و حساسیت افکار عمومی را برانگیزد.

از این روی، کمیته‌ی خارج سازمان فدائیان (اقلیت) برای برگزاری اکسیون‌های اعتراضی و جمع‌آوری امضا فراخوان می‌دهد. شعار اصلی این اکسیون‌ها، آزادی فوری و بی قید و شرط رضا شهابی و دیگر کارگران زندانی و هدف اصلی آن اطلاع‌رسانی و جلب حمایت کارگران و زحمتکشان، نیروهای انقلابی و انسان‌های آزاده در سراسر جهان می‌باشد.

زنده باد همبستگی جهانی کارگران و زحمتکشان!

سرنگون باد رژیم جمهوری اسلامی!  برقرار باد حکومت شورایی!

زنده باد سوسیالیسم!

کمیته خارج سازمان فدائیان (اقلیت)

۴ اکتبر ٢٠١٧

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: