گزارش: زندگی، کار و تولید در شرایط پادگانی – هوشنگ

به نقل از : کانون مدافعان حقوق کارگر: در پی شکایات بی شمار کارگران کارخانه بیسکویت سازی ویتانا از دایره مدیریت این شرکت به وزارت کار مبنی بر اخراج‌های بی رویه و بی دلیل ، تاخیرهای چند ماهه در پرداخت دستمزدها و پایمال کردن حقوق کارگران بطور گسترده در تیرماه سال جاری، وزارت کار اقدام به برگزاری انتخابات جهت تشکیل انجمن صنفی در این کارخانه نمود. این انتخابات با شرکت تمامی پرسنل و کارگران کارخانه در محل شرکت برگزار شد. ظاهراً وزارت کار قصد داشت ازطریق تشکیل این انجمن آمار شکایات را کمتر کرده و از تجمع کارگران در مقابل اداره کار و مراجعات مکرر کارگران به اداره کار بکاهد.

انتخابات با حضور نماینده وزارت کار در شرایطی بسیار متشنج و ملتهب برگزار شد. تلاش مدیران برای منحرف ساختن این انتخابات و دستیابی به نتایج مطلوب خود از آن صورت می‌گرفت. در ابتدا با بهانه گیری و سنگ اندازی سعی داشتند از برگزاری این انتخابات جلوگیری کنند. سپس با ایجاد جو پلیسی و رعب و وحشت تلاش کردند که افراد مورد نظر خود را به عنوان اعضای انتخابی انجمن صنفی کارخانه به کارگران تحمیل کنند که با مقاومت کارگران مواجه شدند، به طوری که کارگران از رأی دادن به کاندیداهای پیشنهادی مدیر عامل سر باز زدند. در ادامه به انحاء مختلف اقدام به بر هم زدن جو و همچنین تهدید مستقیم و غیرمستقیم کارگران كردند، تا آنجا که به سبک شعبان بی مخ نعره‌ی تهدید سر دادند. درهمین حین از تطمیع نماینده‌ی وزارت کار دریغ نورزیدند که نماینده وزارت کار نپذیرفت و این شخص اصرار در برگزاری یک انتخابات سالم برای تشکیل انجمن صنفی کارخانه را داشت. در نهایت با توجه به همه عربده جویی‌ها، تهدیدها ، تطمیع‌ها و دسایس مختلف، کارگران نمایندگان واقعی خود را از بین کارگران قدیمی، با تجربه و دلسوز انتخاب کردند و انجمن صنفی کارخانه تشکیل و از جانب وزارت کار به رسمیت شناخته شد. اما از این لحظه به بعد جو امنیتی و پلیسی شدیدی بر سراسر محیط و فضای کارخانه حاکم شد. از جمله بطور انفرادی کارگران را به اطاق مدیر می‌بردند و تهدید به اخراج می‌کردند. از برخی امضاء می‌گرفتند مبنی بر این که انتخابات را مردود اعلام کنند. ترس و وحشت از اخراج و تنبیه، به بدترین شکل آن در محیط کار حاکم شد.

در نهایت تعهدات کارفرما و وزارت کار در مقابل این انجمن به فراموشی سپرده شد و کارگران نیز موفق به فعال سازی آن نشدند و از پیگیری شکایات خود از این طریق باز ماندند و این واقعیت بازهم به اثبات رسید که کارگران تنها از طریق تشکل‌های مستقل و خود ساخته موفق به کسب حقوق صنفی و طبقاتی خود می‌شوند و از تشکل‌های فرمایشی و دولتی کاری بر نمی‌آید.

اما براستی در کارخانه بیسکویت سازی ویتانا چه می‌گذرد و شرایط زندگی و کار در آن چگونه است که وزارت کار هم از انبوه شکایات کارگران از مدیران نظامی این کارخانه به تنگ آمده است؟ شناخت از شرایط امروز مبارزات کارگران این شرکت که کاملاً به صورت پادگانی اداره می‌شود نمونه‌ی بارزی است که می‌تواند به کارگران در پی‌گیری حقوق صنفی _طبقاتی خود کمک کند.

کارخانه ویتانا تعداد قابل توجهی کارگران قدیمی، با سابقه و به قولی رسمی دارد که مدیر عامل این شرکت بیشترین تضاد و دشمنی را با این گروه دارد و در مقابل نیز بیشترین شکایات از جانب این گروه از مدیر عامل و قوانین حاکم بر این کارخانه صورت گرفته است. بر خورد کارفرما با این گروه از کارگران بسیار رذیلانه و خلاف قوانین انسانی و مدنی است. به این شکل که کارفرما به بهانه‌های واهی از ادامه همکاری با این دسته از کارگران سرباز می‌زند و این کارگران مجبور به شکایت به وزارت کار می‌شوند و طبق قانون و رأی وزارت کار، کارفرما مجبور می‌شود این دسته از کارگران را به سر کار خود باز گرداند.

در بازگشت، کارفرما اجازه کار کردن به این کارگران را نمی‌دهد و آن‌ها را مجبور می‌کنند برای روزها و ماه‌ها، تمامی ساعات کار را در گوشه‌ای از محوطه علاف و سر در گم سر کنند. این گروه حق ندارند با هیچ کارگر یا فردی از پرسنل شرکت تماس بگیرند. حق دستشویی رفتن بدون اجازه و بدون نگهبان همراه را ندارند و دقیقاً همچون زندانی و کاملاً تحت نظر، هر روز کاری را سپری می‌کنند و همواره در یک جنگ روانی و تحقیرآمیز قرار می‌گیرند. برای این کارگران، از حقوق و تسهیلات هم خبری نیست. در نتیجه شب‌ها مجبور به کار در مراکز دیگر هستنند و به موجوداتی روانی و افسرده و ناهنجار برای خانواده تبدیل شده‌اند. کارفرما در مقابل این اعمال ضد انسانی و قرون وسطایی خود در مقابل هیچ مسئول و هیچ قانونی پاسخگو نیست. کارگری را روی یک صندلی در قسمت اداری می‌نشانند و هر روز باید از صبح تا پایان ساعت کار همان جا بنشیند و حق تماس با هیچ کس را نداشته و حق اعتراض هم ندارد بلکه با گذشت روزها به موجودی سربار تبدیل شده خسته و درمانده اعلام عجز نموده و خود را مجبور به استعفاء ببیند.

بهره کشی از کارگران با قراردادهای زیر یک سال نیز به بدترین شکل ممکن صورت می‌گیرد. این دسته از کارگران پس از چند ماه کار بدون دریافت حقوق و مزایا به صورت پیمانی در شیفت شب هم بصورت روزمزد به خدمت گرفته می‌شوند که حقوق این قسمت از کار شبانه هم با تأخیرهای طولانی پرداخت می‌شود. بطوری که کارگر در طول ۶ ماه شبانه روز به اندازه یکسال کار می‌کند بدون هیچ گونه دریافتی از حقوق، و در طول ماه قادر نیست زن و فرزند خود را ببیند. اکثر این کارگران در اثر کار طاقت‌فرسای شبانه روزی به موجوداتی نحیف و بیمار و افسرده تبدیل شده‌اند و در مقابل با ابراز کمترین اعتراضی اخراج می‌شوند. کارگران قراردادی همواره فشار روانی پایان قرارداد یک ساله و احتمال عدم تمدید قرارداد و بیکاری را به دوش می‌کشند.

این که کارفرما همواره در تلاش است که کارگران رسمی و قدیمی را اخراج کرده قرارداد های زیر یک ساله و سپید امضاء را به کارگران تحمیل کنند بدون شک در راستای زمینه سازی برای جذب سرمایه‌های خارجی و نیز بخش خصوصی می‌باشد که نیازمند وجود نیروی کار ارزان و مطیع می‌باشد، و به همین دلیل کارگران این نوع قراردادها را بدرستی «یوغ بردگی»می‌نامند.

کارگران در کارخانه ویتانا در بردگی مطلق، از برخورداری از یک ساعت مشخص غذاخوری و داشتن یک سالن یا محلی برای صرف غذا محرومند. کارگر در وضعیتی کاملاً غیر بهداشتی و در حین کار و تولید، روی زمین و در وضعیتی کاملاً نامناسب و به دور از کرامت انسانی غذای خود را صرف می‌کند. کارگران این کارخانه از هیچ گونه تسهیلات غیر نقدی برخوردار نیستند و زمانی که مدیر عامل از سر لطف بسته‌ای از محصول را به کارگران می‌دهد یا تاریخ مصرف گذشته است یا در حال انقضاء، به طور کلی محصولی که قابل عرضه به بازار نیست.

در این کارخانه تقریباً بیش از پنجاه کارگر زن مشغول به کار هستند. بهره‌کشی و رفتار ضد انسانی با این قشر کارگر در این شرکت نیز به صورتی آشکار اعمال می‌شود. از کارگران زن تعهد گرفته می‌شود که نسبت به عدم پرداخت به موقع حقوق هیچ گونه اعتراضی نداشته باشند. کارگران زن بدون سرویس و بدون امکاناتی ازقبیل مهد کودک برای فرزندانشان و همچنین رفت و آمد در تاریکی شب در یک منطقه ناامن مجبور به کار در این کارخانه هستنند. کارگران زن در شیفت عصر به اجبار کار می‌کنند و بعد از ساعت یازده شب بدون سرویس در تاریکی شب به منزل باز می‌گردند.

 زنان کارگر و سرپرست خانوار بیشترین لطمه‌ها را از مناسبات و مقررات بهره‌کشی و پادگانی تحمل می‌کنند. بدون شک زنان کارگر به دلایل متعدد از محرومترین افراد جامعه هستند و مقررات موجود زندگی آنان و خانواده‌هایشان را با چالش‌های جدی روبرو می‌سازد. مشکلات و رویدادهای دردناک در زندگی زنان کارگر بسیار گسترده و در پاره‌ای زمینه‌ها از مردان کارگر بیشتر است. این تفاوت در میزان حقوق و مزایا، طبقه بندی مشاغل، موضوع ارتقاء شغلی و مهارت‌های حرفه‌ای به خوبی آشکار می‌شود.

پسرفت کارخانه از نظر فنی و تکنولوژی نیز همواره تأثیر خود را بر زندگی کارگران داشته و کار را بسیار مشکل‌تر و خطرناک می‌کند. بحران حاد در صنایع و کاهش ظرفیت تولید اغلب واحدهای صنعتی، مقوله حوادث در حین کار و همچنین تأمین امنیت شغلی را به امری حیاتی برای کارگران بدل ساخته است. کارخانه ویتانا نیز از این وضعیت ضد کارگری مستثنی نیست. دستگاه‌ها و تکنولوژی قدیمی باعث فشار شدید بر کارگران شاغل و تهدید بیکاری کارگران تحت عنوان تعدیل نیرو به دلیل فرسودگی ماشین آلات، کارگران را در شرایط مداوم بحرانی و وخیم قرار می‌دهد.

وضعیت کار و زندگی در این کارخانه شرایطی است که بر تمامی مؤسسات و مراکز تولید حاکم است و طبقه کارگر با آگاهی از این شرایط دردناک، لزوم احیای حقوق صنفی _ طبقاتی و ایجاد تشکل‌های مستقل کارگری را بیش از پیش در می‌يابد. در اوضاع کنونی تمامی مقررات و مناسبات حاکم در مراکز کارگری کاملاً حقوق و منافع کارگران را از بنیاد تخریب کرده و می‌کند و این مقررات و جو پادگانی در خدمت جنگ دائمی سرمایه‌داری علیه طبقه کارگر است که فقط از ضعف تشکل‌های کارگری و نبود اتحاد در طبقه کارگر استفاده می‌کند. فقط و فقط با اتحاد طبقه کارگر و در چارچوب تشکل‌های مستقل کارگری می‌توان منافع صنفی _ طبقاتی کارگران را تأمین کرد.

مرداد _ ۹۱

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: