چند رویداد جهان در هفته‌ای که گذشت

پلیس اسپانیا به جان معدن چیان افتاد

     در هفته یی که گذشت اعتصاب پرقدرت و مصمم معدنچیان اسپانیا وارد مرحله ی جدیدی شد. این اعتصاب کنندگان که در دومین ماه خود دست به برگزاری یک راهپیمایی شکوهمند زدند نامش را “راهپیمایی سیاه” گذاشتند. راهپیمایی که در مسیری صدها کیلومتری برگزار شد و با حرکت از شمال کشور روز ۲١ تیر ١۳۹۱ به مادرید رسید.

     خبرگزاری فرانس پرس گزارش داد که عده یی جوان روز ٢٢ تیر اقدام به پرتاب سنگ و انفجار ترقه نمودند. نیروهای پلیس فورآً علیه تمامی تظاهرکنندگان وارد عمل شده و دست کم دو نفر را زخمی کردند. با این حال هزاران نفر به سوی وزارت صنایع رفتند و بار دیگر به قطع کمک های دولت اسپانیا به معادن اعتراض نمودند. دولت تصمیم گرفته است سیصد میلیون یورو از بودجه ی معادن بکاهد و هزاران کارگر را این چنین بیکار نماید، این در حالی ست که همین دولت از دادن بیست و سه میلیارد یورو به بانکی به نام بانکیا ابایی ندارد.

     کارگران که تا پاسی از شب چراغ قوه بر پیشانی در خیابان ها بودند در روز چهارشنبه ٢٢ تیر در برابر وزارت صنایع تجمع نمودند. یکی از کارگران که ۵۵ ساله است و مانوئل سینوسدا (Manuel Cinoceda) نام دارد گفت: “مبارزه ی ما برحق است و چیزی بیش از حق خود نمی خواهیم”. او که در بازنشستگی ِ پیش ازموعد قرار گرفته است برای همبستگی با همکاران فعال خود در راهپیمایی دو هفته یی معدنچیان که مسافتی بیش از ۴٠٠ کیلومتر را طی کردند، شرکت نمود و به رغم خستگی، در تجمعات و اعتراضات مادرید شرکت می کند. یک معدنچی دیگر که سه سال کم تر از مانوئل سن دارد و پس از ٢٢ سال کار در معادن ذغال سنگ پیش از موعد بازنشست شده است، می گوید: “ما باید دولت را مجاب کنیم که معادن باید از بسته شدن نجات یابند چرا که ذغال سنگ هنوز یک منبع انرژی ارزان است.” وی که آنتونیو ریسکو (Antonio Risco) نام دارد افزود: “مردم به جز چند روستا در تمام مسیر طولانی راهپیمایی با ما به گرمی برخورد کردند و از جنبش ما پشتیبانی نمودند.” یک معدنچی جوان که ٣۵ ساله است و فرانسیسکو مارتین نام دارد نیز گفت: “اگر دولت معادن را ببندد، هیچ چیز باقی نمی ماند، دولت سال ها وقت داشت که فعالیت دیگری را جایگزین معادن بکند، اما اقدامی نکرد و حالا می خواهد معدنچیان را به خیابان پرتاب نماید.”

     دولت اسپانیا که گوش به فرمان تصمیمات کمیسیون اروپاست می خواهد تا سال ٢٠١٨ تمام کمک ها را به معادن قطع کند، در حالی که این کشور کماکان به ذغال سنگ نیاز خواهد داشت. اما از آن پس ذغال سنگ وارد خواهد شد، چرا که واردات آن به نفع سرمایه داران است. وگرنه تصمیم اتحادیه اروپا که دولت اسپانیا اجراء می کند موجب کاهش کسری بودجه و کم شدن قروض عمومی این کشور نمی شود و فقط یک بهانه است.

     کارگران می گویند که با بسته شدن معادن شمال اسپانیا فقط هشت هزار معدنچی نیستند که بیکار می گردند، بلکه سی هزار نفر دیگر نیز که مستقیم و غیرمستقیم در رابطه با معادن هستند کار خود را از دست خواهند داد. مبارزات کارگران معادن در اسپانیا همچنان جاری ست و موجب شده است که یک رشته ی دیگر از مطالبات اجتماعی در سطح این کشور مطرح گردد.

حذف مشاغل کارگری گسترده در کارخانه های پژو – سیتروئن

     سرمایه داران شرکت پژو – سیتروئن قصد دارند ۸٠٠٠ کارگر را بیکار کنند و با انتقال کارخانه به کشورهایی که دستمزد کم تری می پردازند سود خود را افزایش دهند.

     روز پنجشنبه ۲۲ تیر ١٣٩١ هیأت مدیره ی پژو – سیتروئن در پاریس تشکیل جلسه داد و در پایان با صدور اطلاعیه یی خبر داد که در دو شهر اولنه (Aulnay) و رِن (Rennes) هشت هزار شغل حذف خواهد شد. کارگران پژو – سیتروئن فوراً به تصمیم مدیریت اعتراض نمودند و گفتند که در روزهای آینده با شیوه های متفاوت و از جمله اعتصاب به این تصمیمم واکنش نشان خواهند داد. برخی از محافل کارگری اعتصاب کارگران پژو – سیتروئن را لازم اما ناکافی می دانند و پیشنهاد می کنند که لااقل تمام کارگران صنعت خودروسازی متحداً دست به اعتصاب بزنند تا کارفرمایان و دولتِ آنان را به عقب نشینی وادار کنند.

     باید یادآوری کرد که شرکت پژو – سیتروئن خصوصی ست، اما در دوره ی اخیر نزدیک به چهار میلیارد یورو به عنوان کمک از دولت دریافت کرده است، لذا اگر دولت به بهانه ی خصوصی بودنِ این شرکت اقدامی صورت ندهد، کارگران این تصمیم را نیز نخواهند پذیرفت. شرکت پژو – سیتروئن فقط در فرانسه یک صد هزار کارگر و کارمند دارد که هشتاد هزار نفرشان در بخش خودروسازی فعال هستند.

فساد در اتحادیه اروپا

     فساد و ارتشاء فقط مختص جوامع بسته و اختناق زده مانند جمهوری اسلامی در ایران نیست، منافع اقتصادی بزرگ سرمایه داران و شرکت های چند ملیتی در چارچوب نظام سرمایه داری همواره بستری برای این معضل است. مبالغ هنگفتی که پرداخت می شود می تواند در راهی متفاوت به نفع زندگی بهتر برای مردم هزینه شود اما به جیب کسانی ریخته می شود که محتاج آن ها نیستند.

     در هفته یی که گذشت خبری منتشر شد مبنی بر این که روز ٧ تیر ۱٣۹١ دادگستری بلژیک یک گروه بزرگ کشاورزی فرانسوی به نام “این وی وو” Invivo و یک گروه سوئیسی به نام “گلنکور” Glencore را هر یک به جریمه یی برابر با نیم میلیون یورو محکوم کرد.

     دادگاه بلژیکی این رأی را به این دلیل صادر کرد که این دو شرکت عظیم با پرداخت رشوه به یکی از کارمندان عالی رتبه ی کمیسیون اتحادیه اروپا اطلاعاتی را کسب کردند که به آن ها اجازه می داد تا بتوانند بازارهایی را در اختیار خود بگیرند. قوه ی قضائی بلژیک ده سال وقت گذاشت تا حکم محکومیت دو شرکت فرانسوی و سوئیسی را صادر کند. یک قاضی بلژیکی در سال ۲٠٠۳ متوجه شد که یک کارمند بلند پایه ی هلندی ِ اداره ی عالی کشاورزی ِ اتحادیه اروپا هر هفته قیمت هایی را که این اتحادیه برای خرید غلات در نظر می گیرد پیش از انتشار به چند شرکت می دهد تا آن ها بتوانند رقبا را از صحنه بیرون کنند. این کارمند هلندی در عوض هدایا و مبالغ متفاوتی از این شرکت ها دریافت می کرد.

     شرکت فرانسوی Invivo که یکی از محکوم شدگان است نخستین صادرکننده ی گندم است و بزرگ ترین گروه تعاونی کشاورزی در فرانسه نیز هست. این شرکت با انبار کردن سایر انواع غلات قادر است بهای آن ها را در بازارهای جهانی افزایش دهد و این چنین با سوداگری خود، بهای مواد اولیه غذایی مردم را بیشتر کند.

     شرکت سوئیسی Glencore نیز به نیم میلیون یورو جریمه محکوم شده است چرا که به کارمند هلندی کمیسیون اروپا پول نقد می داده است تا اطلاعات لازم را به دست آورد.

     یک عضو بازنشسته ی کمیسیون مبارزه با فساد به نام “ژان – ژاک وی” به یک رادیوی فرانسوی گفته است که رشوه دهی موضوع تازه یی نیست و او در تمام مدت خدمتش با این موضوع دست به گریبان بوده است. گفته ی وی تأکیدی بر این واقعیت است که دادگاهی کردن چند نفر یا چند شرکت ریشه ی ارتشاء و فساد را خشک نمی کند، بلکه باید ریشه ها را در نظمی جست و جو کرد که زمینه ها را آماده می نماید.

تبعیض نژادی در آمریکا

     رسانه های بزرگ جهان ریاست جمهوری باراک اوباما را تحولی بزرگ در جامعه ی آمریکا نامگذاری کردند چرا که برای نخستین بار در تاریخ این کشور یک سیاه پوست رئیس جمهور شد، با این حال یک رسانه ی دیگر به نام “آتلانتیک” تأکید می کند که در ایالات متحده ی آمریکا تبعیض نژادی به ویژه در وسایل نقلیه ی عمومی همچنان پابرجاست.

     در لوس آنجلس ۹۲ % کسانی که از وسایل نقلیه ی عمومی استفاده می کنند رنگین پوستانی هستند که درآمد پایینی دارند. آنان بیش از ١۲٠٠٠ دلار در سال درآمد ندارند. این در حالی ست که در سال ١۹٧٧ آنان بیش از ۲١ % نبودند. این موضوع می تواند نشان دهد که رنگین پوستان که بیش تر به علت تنگدستی از وسایل نقلیه ی عمومی استفاده می کنند بیش از دیگران قربانی بحران های متعدد اقتصادی سال های گذشته شدند.

     نگاه عمومی به سیاه پوستان و بقیه کسانی که سفید پوست نیستند در وسایل حمل و نقل عمومی همچنان تبعیض آمیز است و رسانه ی آتلانتیک می پرسد که آیا باید شهرهای مختلف آمریکا به سیاست تمایز در اتوبوس های شهری دامن بزنند یا نه؟ این رسانه می نویسد که خطوط اتوبوس در شهرهایی مانند لوس آنجلس ایجاد می شود اما از آن جا که نوسازی خطوط اتوبوس ها هزینه دارد، مسافران غیردائمی حاضر نیستند بهای آن را بپردازند. این در حالی ست که دیگران وادار می شوند افزایش قیمت ها را بپذیرند بدون آن که تغییری در کیفیت صورت بگیرد. به همین خاطر در لوس آنجلس هفت درصد از تعداد اتوبوس ها کم کردند اما بهای بلیت ها را در چهار سال گذشته ۴۴ % افزایش دادند. اوباما اکنون با رنگ پوستش به همین نظم خدمت می کند.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: