چند رویداد جهان در هفته‌ای که گذشت

 سرکوب بی نتیجه ی جنبش دانشجویی در کبک کانادا

دولت کبک (Québec) با تصویب قانونی قصد داشت جنبش دانشجویی این بخش از کانادا را متوقف نماید اما این جنبش دیگر فقط دربرگیرنده ی دانشجویان نیست بلکه همچنین شامل محصلان، استادان و کارگران نیزهست که به مناسبت صدمین روز آغاز اعتراضات که در دوم خرداد ١۳۹١ بود به خیابان های مونره آل (Montréal)  آمدند و شمار تظاهرکنندگان را به ۳٠٠ هزار نفر رساندند.

تا صدمین روز آغاز جنبش دانشجویی در کبک بر ضد افزایش شهریه ها، اعتراضات دانشجویان همه روزه انجام نمی گرفت، اما از آن جا که دولت با تصویب قانون ۷٨ می خواست تظاهرات دانشجویی را به نام مبارزه با تروریسم محدود کند، دانشجویان همه روزه به خیابان ها می آیند و فریاد می زنند: “هر روز در خیابان تا پیروزی”.

دانشجویان کبک که اکنون با حمایت گسترده ی دیگر اقشار مردم روبه رو هستند با افزایش هفتاد و پنج درصدی شهریه ها مخالفت می کنند. دولت محلی کبک در نظر دارد مبلغ ۱۶٢۵ دلار به آن بیافزاید، این در حالی ست که از چهار سال پیش بدین سو شهریه ها ۵٠ % بیش تر شده است.

آقای ژان شاره (Jean Charest)  نخست وزیر کبک و عضو حزب لیبرال از ترفندهای فراوانی برای مقابله با دانشجویان استفاده کرده است. دولت کبک در ابتداء کوشش کرد تا جنبش دانشجویی را از نفس بیاندازد به همین خاطر در طی دو ماه با هر گونه مذاکره با تشکلات سندیکایی دانشجویان مخالفت نمود. هنگامی که این سیاست شکست خورد و قاطعیت دانشجویان مبرهن گشت، دولت سعی کرد با سیاست کهنه ی “اختلاف بیانداز و حکومت کن” با برخی از تشکلات مذاکره کند و برخی دیگر را به حاشیه براند. دولت در این مقطع به زعم خود اندکی عقب نشینی نمود و اعلام کرد که افزایش شهریه ها نه در پنج سال که در هفت سال آینده خواهد بود. اما حتا همین عقب نشینی نیز به شرطی پشنهاد شد که پای شرکت های خصوصی را در مدیریت دانشگاه ها باز کند و به نوعی به خصوصی سازی آن ها همت گماشته شود.

آخرین ترفند حکومتی بر ضد دانشجویان در حال حاضر سرکوب و تبلیغات رسانه یی علیه آنان است. دولت محلی کبک ناگهان لیبرالیسم سیاسی را به کناری نهاد و در روز ۲۹ اردیبهشت قانون موسوم به  ٧۸ را به تصویب مجلس کبک رساند که حق تظاهرات را محدود می کند و به بهانه ی مقابله با تروریسم به دستگیری متخلفان می پردازد. یک دانشجوی زن جوان که عضو “جنبش جوانان کمونیست” نیز هست و ماریان بروتون – فونتن (Marianne Breton – Fontaine) نام دارد می گوید که پلیس منتظر تصویب این قانون نشد تا دانشجویان را سرکوب نماید. او می افزاید که روز ۱۵ اردیبهشت در ویکتوریاویل (Victoriaville) پلیس با باتوم و گاز اشک آور چنان به دانشجویان یورش آورد که ٩ تن از آنان به شدت زخمی شده که حال ٢ نفرشان وخیم است. یکی از این دو نفر نابینا شده و یکی دیگر بین مرگ و زندگی ست.

از روزی که قانون ۷٨ تصویب شده بیش از هزار نفر در کبک دستگیر گشته اند اما تظاهرات دانشجویی متوقف نشده و در روزهای اخیر بیش تر روزنامه های کبکی اذعان داشتند که جنبش اکنون وسیع تر هم شده است. دانشجویان در روزهای اخیر با دیگ و قابلمه و ایجاد سروصدا به خیابان ها می آیند و غیرقانونی تظاهرات می کنند. چند دانشجو که  هفت تیرهای آب پاش در دست داشتند، با گفتن “ما تروریست هستیم” به تمسخر قانون ٧۸ پرداختند.

اعتراض علیه بانک ها در فرانکفورت

تشکلی به نام “بلوکپی-فرانکفورت” Blockupy Frankfurt فراخوانی برای اشغال مرکز شهر فرانکفورت در آلمان منتشر نمود. این تشکل قصد داشت از چهارشنبه تا شنبه (مطابق با ٢۷ تا ٣٠ اردیبهشت ۱٣۹۱) در مرکز شهر فرانکفورت تجمع کند، جایی که بانک مرکزی اروپا و چندین بانک دیگر قرار دارد. این تشکل می خواست با این اقدام علیه سیاست های ریاضتی که بانک مرکزی اروپا به همراه صندوق بین المللی پول و کمیسیون اتحادیه اروپا به مردم کشورهای عضو تحمیل می کنند، اعتراض نماید.

هر چند مقامات شهری تظاهرات مذکور را ممنوع اعلام نمودند اما تعداد زیادی به فراخوان این تشکل Blockupy Frankfurt پاسخ دادند و با تجمع و اطراق در فرانکفورت به اعتراض علیه سیاست های ریاضتی که صدراعظم آلمان از برنامه ریزان آن است پرداختند. آنان سپس با دخالت پلیس وادار به ترک محل و جمع آوری چادرهایشان شدند.

یکی از دبیران اتحادیه ی کارگری فلزکاران IG METALL که “کاتینکا پوئتسگن” (Katinka Poetsgen) نام دارد به خبرنگار روزنامه ی “یونگه ولت” گفت که مقامات شهری فرانکفورت که در ده سال اخیر هیچیک از تجمعات نئوفاشیست ها و نازی ها را ممنوع نکرده اند، حالا چگونه است که تظاهرات اعتراضی “بلوکپی” Blockupy Frankfurt را ممنوع می کنند؟ او افزود که باید از حق تظاهرات و اعتراض که بسیار سخت به دست آمده است با قاطعیت پاسداری شود.

مسؤولان شهری فرانکفورت سپس وادار شدند که روز آخر اعتراض، به تظاهرات اجازه ی برپایی بدهند، در این روز بیش از ٣٠ هزار تن در خیابان های فرانکفورت بر ضد نهادهای سرمایه داری اعتراض نمودند که گزارش مستقیم آن از رادیو دمکراسی شورایی پخش شد.

تلویزیون های “خشمگینان” مخفی شد

دولت محلی مادرید، پایتخت اسپانیا تصمیم گرفت سه تلویزیون محلی را به علت طرفداری از جنبش خشمگینان ممنوع نماید. این تصمیم زمانی گرفته شد که دولت متوجه افزایش چشمگیر بینندگان این تلویزیون ها شد. اما این تلویزیون ها تصمیم گرفتند که ضمن اعلام شکایت علیه دولت، برنامه های خود را از محلی مخفی پخش نمایند.

دولت محلی مادرید را شخصی به نام “اسپرانسا آگیره” (Esperanza Aguirre) اداره می کند که عضو حزب مردم (حزب راست سنتی اسپانیا) ست. سه تلویزیونی که ممنوع شده اند “تله کا”، “کانال 33 ” و “تلویزیون همبستگی” نام دارند که نوزده سال است برنامه پخش می کنند. مدیران این سه کانال تلویزیونی تصمیم گرفتند برضد ممنوعیت دولتی مردم را به یک مجمع عمومی دعوت کنند. این تجمع در محله یی از مادرید برگزار شد که تاریخاً مأمنی برای جنبش کمونیستی و کارگری اسپانیا بوده است.

دولت آگیره از یک کمبود قانونی سوء استفاده کرد تا امتیاز اداری پخش برنامه را از سه تلویزیون نامبرده بگیرد. “انریکه ریوبو” (Enrique Riobóo) ، مدیر کانال سی و سه که اکنون ممنوع شده و فعلاً مخفیانه برنامه هایش را پخش می کند، می گوید که دولت فقط به اشخاصی که همفکرش هستند اجازه ی پخش می دهد.

کنفدراسیون کارفرمایان اسپانیا از جمله تشکلاتی ست که برای ممنوعیت کانال های تلویزیونی ِ طرفدار جنبش خشمگینان فعالت کرد. تلویزیون های معترض می گویند که دولت پیشین که توسط حزب سوسیالیست رهبری می شد در ایجاد وضعیت کنونی مقصر است چرا که این دولت ِ چپ ِ سوسیال – دمکرات نخواست قانون حمایت از تلویزیون های محلی را پیش از ترک قدرت ابلاغ نماید.

دولت دست راستی و محلی مادرید وحشت خود را از ادامه ی پخش تلویزیون های معترض آن جایی به نمایش گذاشت که هیئت مدیره ی برج والانس را به یک جریمه ی روزانه ی 30.000  یورویی در صورت ادامه ی پخش تلویزیون های مستقل تهدید کرد. “پدرو دِ آلساگا” (Pedro de Alzaga) که در رسانه ی آلترناتیوی به نام “قدرت چهارم” فعالیت می کند، تصدیق می نماید که دولت این برج را به شدت تهدید کرده است چرا که می داند که اگر تلویزیون های ممنوع شده بتوانند همچنان از این برج برای پخش برنامه هایشان استفاده کنند در این صورت می توانند تا شش میلیون نفر بیننده داشته باشند.

هر چند سه کانال نامبرده ممنوع شده است و از مشکلات مالی رنج می برند اما تصمیم گرفته اند برنامه های خود را از محلی مخفی پخش نمایند. از سوی دیگر مجمع عمومی که در مادرید برگزار شد از مردم و بینندگان این تلویزیون ها خواست تا روز ٩ خرداد ۱۳۹۱ دست به تظاهرات بزنند. این مجمع عمومی همچنین خواستار ادامه ی جمع آوری کمک های مالی به تلویزیون های مذکور شد.

تعمیق جنبش دانشجویی در کبک کانادا و غیرقانونی شدن تظاهرات دانشجویان، ممنوعیت تظاهرات ضد سیاست های ریاضتی در برابر دفتر بانک مرکزی اروپا در فرانکفورت آلمان و ممنوعیت کانال های تلویزیونی معترض در مادرید اسپانیا یک نکته ی مشترک دارند: نظم سیاسی دمکراتیک سرمایه داری تنها تا جایی آزادی ها را می پذیرد که ارکان این نظم زیر علامت سئوال اساسی برده نشود و خواهان تغییرات بنیادین نگردد.

اخوان المسلمین به نام انقلاب علیه انقلاب

اخوان المسلمین و نخست وزیر سابقِ حسنی مبارک توانستند خود را به دور دوم انتخابات ریاست جمهوری در مصر برسانند.

خبرگزاری ها در روز ۶ خرداد ١٣۹۱ گزارش دادند که بر اساس نتایج تقریباً قطعی ِ دور نخست انتخابات ریاست جمهوری در مصر آقای محمد مورسی (Morsi) که از سوی اخوان السملین نامزد شده بود با کمی بیش از ٢۵ % آراء به دور دوم رسید و در این دور با آقای احمد شفیق که یک درصد کم تر رأی آورده است به رقابت خواهد پرداخت.

اخوان المسلمین روز جمعه ۵ خرداد از مردم مصر خواست تا برای آن چه وی “نجات انقلاب” می نامد در دور دوم به مورسی رأی بدهند. دور دوم انتخابات قرار است در روزهای ٢۷ و ۲۸ خرداد برگزار گردد. به گزارش فرانس پرس، یکی از مسؤولان اخوان السلمین که “عصام العریان” نام دارد گفته است که اگر احمد شفیق که پیش تر نخست وزیر حسنی مبارک بوده است، انتخاب شود در این صورت ملت مصر به خطر خواهد افتاد. او حتا گفت که اخوان المسلمین خواهان دمکراسی است در حالی که احمد شفیق دوباره دیکتاتوری را برقرار خواهد کرد. اما آقای کریم سالم که از اعضای گروه احمد شفیق است می گوید که دوران مبارک سپری شده است و احمد شفیق خواهان ادامه ی سیاست های وی نخواهد بود.

به دور دوم رسیدن دو نامزد نامبرده نشان می دهد که نتیجه ی آن هر چه باشد وضعیت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی مردم تغییر محسوسی نخواهد کرد، ضمن این که پیروزی اسلامگرایان می تواند بخشی از آزادی های فردی را به ویژه از نیمی از جامعه که زنان هستند بازستاند. بهار مصر با پیروزی اخوان المسلمین در انتخابات پارلمانی به سردی گرایید و اکنون پیروزی آنان در انتخابات ریاست جمهوری می تواند آن را به انجماد برساند!

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: